nie-jestem-batmanem

Przeprowadzka wisi nade mną jak pajęczyna w kącie pod sufitem. Ale nic to, zgromadziłam kartony, psychicznie nastawiłam się na przeprowadzkę szybką i bezproblemową (oj coś czuję, że sprowadzi mnie na ziemię pan mąż jak zwykle) i czekam na przybycie Myszy.

Myszu, w dużej mierze będziesz musiała się sobą sama zająć, ale tutaj jest przyjaźnie, wszystko jest juzerfrendli. No i język jest ludzki, a nie jak gdzieniegdzie.

Przyznaję się. Naprawdę. Pojechałam dziś jak dupa po majonezie. Bez kitu. I nawet pogardliwe spojrzenie rzucone mi przez pana kierowcę z samochodu obok uważam za całkowicie zasłużone. Jakby mi ktoś tak wyjechał jak ja jemu, to też bym gardziła.

Ale poważnie, zdarza mi się wykonywać różne manewry, jak północnokoreańskiej armii na japońskich wodach terytorialnych, ale jeszcze do tej pory nie musiałam się za siebie wstydzić. A dziś, jak tylko dotarło do mnie, co i jak zrobiłam (bez szczegółów, bo się wstydzę), to krew mi uderzyła do głowy i jakby mogła to by mi przez policzki wyciekła – TAKI WSTYD! Dobrze że to nie Warszawa, bo by pokrzywdzony kierowca jeszcze mnie zajechał, wysiadł i przez okno groził. Gwoli uspokojenia, nie spowodowałam zagrożenia, a jedynie srogo nadwyrężyłam cierpliwość ludzi wracających do domu po ciężkim dniu pracy. Ojojo…

http://youtu.be/F3EG4olrFjY

Aloha Krewniaki,

siakoś się nam tak złożyło, że od ostatniej nocy gościmy Śpioszkowego przyjaciela, Suraja. Bardzo fajne dziecko. Grzeczne, dobrze wychowane, no pełen full service.  Teraz wszystkie chłopaki są na basenie a ja czekam na sygnał, żeby po nich przyjechać, bo to jednak kawałek, a pogoda zrobiła nam się chłodna. I nie byłoby problemu z pogodą, gdyby nie Suraj, który wziął ze sobą tylko sandałki i nawet nie wziął skarpetek – jak na porządne nepalskie dziecko przystało. Po obiedzie mamy go odwieźć do domu, ale kombinuję, jak podrzucić Śpioszka zamiast niego, żeby się rodzice nie zorientowali. Zła mama!

Aloha Krewniaki,

dziś po raz trzeci ktoś próbował mnie rozjechać – strach chodzić. Miejsce specyficzne, znak nakazu jazdy prosto (jeden wielki wymalowany na jezdni, dwa mniejsze wiszace na światłach po obu stronach jezdni), więc teoretycznie nie powinnam się spodziewać, że ktoś wyjedzie mi zza pleców… A jednak. OK, jestem w stanie uwierzyć, że ktoś nie zauważy wielkiego napisu na ulicy, bo mu inny samochód zasłoni, ale ma pionowe znaki po obu stronach! Albo jest ślepy, albo znaków nie zna. Kurna, przydałaby się tam kamera…  No nie wiem, nie wiem… Ja nie jestem może najlepszym kierowcą, ale za to pieszym jestem bardzo uważnym i chyba tylko to do tej pory mnie uratowało. Och, dobrze że zaliczyłam kibelek przed wyjściem z pracy, bo chyba bym się zlała ze strachu.

O godz. 13:15 rozpoczęło się przedstawienie. Planowo. Drzwi zostały zamknięte i nikogo więcej już nie wpuszczali, żeby nie przeszkadzać występującym dzieciom. Przed scenę wyszedł szalenie przystojny pan wicedyrektor Fransuła i grzecznie poprosił, żeby wyłączyć lub ściszyć telefony, postarać się nie rozmawiać w czasie przedstawienia i pilnować młodszych dzieci, żeby nie biegały samopas i nie przeszkadzały.

Nie minęło 5 minut przedstawienia, na sali rozległ się dzwonek telefonu a potem rozmowa przez ów. I nie żeby jakoś szeptem, tylko takim półgłosem, żeby osoba po drugiej stronie słuchawki na pewno usłyszała. W międzyczasie jedna mama otworzyła i podała młodszemu dziecku chrupki, żeby się czymś zajęło. Dziecko z rozkoszą chrupało owe chrupki najgłośniej chyba jak się dało. Potem znudziło się chrupaniem, więc wysypało na podłogę i zaczęło je rozdeptywać… Dokładność z jaką rozdeptywało każdą chrupkę przywodzi na myśl moje własne dziecięce wyczyny z obrywaniem babcinych pomidorów. Kiedy skończyły się już chrupki do rozdeptywania, dziecko zobaczyło na scenie starszego brata. „Sami, Sami, Sami!”

To tylko jeden z przykładów jak zachowują się niektórzy rodzice na przedstawieniu swoich własnych dzieci. Przykład niestety nie odosobniony. Po mniej więcej połowie przedstawienia rodzice, którzy już zobaczyli swoje dzieci i się znudzili, zaczęli wychodzić bocznymi drzwiami. Z upchanej na początku sali zostało mniej więcej połowa.

Niech mi ktoś teraz wytłumaczy, bo jestem ciemna i nie rozumiem. Jeśli wiesz, że przedstawienie będzie długie i nudne (a wiesz, bo chodzisz na nie od kilku lat i zawsze są długie i nudne), to po co ciągnąć małe dziecko? Właściwie po co w ogóle przychodzić, skoro i tak ma się zamiar wyjść w połowie. Kurde, strasznie się wściekłam. A dzieci naprawdę wkładają w takie imprezy dużo wysiłku, a tym bardziej dzieci, które są nieśmiałe i z wielkim trudem przychodzi im wystep na scenie. Może na tego typu imprezy powinien być wstęp płatny? Niedużo, Ł1, Ł2. Tylko po to, żeby zniechęcić niektórych. Chyba przy okazji spytam o to szalenie przystojnego wicedyrektora Fransułę.

A poza tym to właśnie blog obżarł mi ćwierć notki. To jakiś system taki, żeby zniechęcić mnie do pisania? No cóż, działa…

Na wstępie: Mamo, Tato, przepraszam za telefon – zadzwoniliście 5 minut po tym, jak się dowiedziałam.

Do rzeczy. Wczoraj zadzwonili do nas z agencji i poinformowali, że na dniach przyjdzie do nas wypowiedzenie mieszkania (to chyba to, co dziś wyciągnęłam ze skrzynki), bo pani właścicielka postanowiła wrócić z zamorskich wojaży, na nasze oczywiste nieszczęście. W związku z tym mamy się wyprowadzić w ciągu 2 miesięcy. Ciociu Misiu, liczę że jak przyjedziesz, to będzie już po przeprowadzce, ale nie mogę zagwarantować.

Ogólny niesmak z tytułu zbliżającej się przeprowadzki osłodził mi właściciel zakładu fryzjerskiego, w którym niezmiennie się strzygę od przyjazdu, pan Luigi, obcałowując mnie przedświątecznie (żona wyjechała na święta, to sobie chłopak pozwala ). Oraz rezerwowy fryzjer, zdaje się młodszy brat pana Luigiego, prześlicznej urody chłopiec – ciemne włosy, oliwkowa skóra i niebieskie oczy. Pan fryzjer rezerwowy zamienił moją głowę w dzieło sztuki fryzjerskiej pt. „spike”. Pan Luigi mało nie zemdlał, gdy zobaczył młodego, jak się maszynką zabiera do moich włosów. Luzik, panie Luigi, jeszcze pan nie widział, jak krótko potrafię się ostrzyc bez szkody dla mego parszywego ryja.

A z innej beczki: serial polecony przez ciocię Misię pt. City Hunter jest dość wciągający. No i oczywiście zawiera stosowną ilość przystojnych azjatyckich młodzieńców.

Dziś natomiast Śpioszkowe szkolne przedstawienie na motywach książki „Wind in the willows”. Zobaczymy, jaki z niego wodny szczur. No i tak to, pora na herbatę z mlekiem i może jakąś namiastkę śniadania. Pod koniec pracy dziś sobie przypomniałam, że właściwie rano nic nie jadłam… Itadakimasu!